There's no predicting what's on that Quality track.
The solutions all are simple - after you have arrived at them.
But they're simple only when you know already what they are.
Robert M. Pirsig - Zen and the Art of Motorcycle Maintenance

Mijn ontmoeting met een Amsterdamse bakker, het filmpje over een Amerikaanse frisdrankverkoper, de start van het Hartwerkers-project, de slapeloze nacht van 6 januari 2013, het onderzoek naar geld en wat het onderzoek me heeft gebracht: in essentie gingen ze allemaal over éeén ding: Ja zeggen tegen wat goed en juist voelt.

Ik leer mijn innerlijke impuls niet af te doen als onnozel of als ‘iets wat ik in mezelf op te lossen heb’ omdat het niet strookt met heersende afspraken of normen of waarden of regels. Ik neem makkelijker aan wat kloppend voelt en ben minder gevoelig voor de dingen die eenmaal zo zijn of horen. Ik haal vreugde uit keuzes wanneer ze zuiver voelen, hoe onhandig die soms ook lijken. Ik voel me steeds vertrouwder op de weg die zich al gaande bekend maakt. En met met alle frustratie, verdriet, woede, angst en onzekerheid die er ook gewoon zijn, ervaar ik een magie die ik me niet had kunnen voorstellen.

Mocht je nou zoiets hebben van “Ja maar ik wéét niet eens wat goed en juist voelt!”: in veel gevallen kon en kan ik pas bij dat gevoel komen door te beginnen met luisteren naar wat niet goed en juist voelt. Door niet naarstig naar een antwoord te graaien maar door mijn vragen met benieuwdheid te dragen. Mijn slapeloze nacht stond niet op zichzelf maar volgde een periode van knagen en wringen. En mijn bevrijdende onderzoek naar geld begon pas toen het zelfoordeel plaats maakte voor nieuwsgierigheid. Wat klote voelt kan zomaar een geschenk zijn, een boodschap van betekenis.

Ik kreeg met het thema geld een prachtige ingang naar een waarachtiger bestaan. Ik vond geen sluitende modellen of antwoorden en daar ben ik ook niet meer naar op zoek. Inspiratie, boeken, ontmoetingen, ideeën en theorieën: ze kunnen ergens naar wijzen. Ogen openen gebeurt alleen van binnenuit.

Dus op de vraag: “Hoe doe ik dat dan, luisteren?” zeg ik voor nu: ik geloof dat je dat al weet. Je hoeft je vermogen alleen opnieuw te ontdekken en te ontwikkelen. En het enige wat je kan ‘doen’ is er ruimte voor maken.

Ik heb mijn ruimte gevonden in Qigong en Tai Chi, in mensen die me spiegelen, ontmoetingen die me voeden, boeken en filmpjes en muziek die me raken, soms in het samenzijn en de uitwisseling, soms alleen en in stilte. Ruimte maken kon pas toen ik ging vertragen. Niet meer rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan, maar langer blijven staan.

Zolang we niet vertragen blijven we bewegen vanuit wat we kennen, in dezelfde kolken ronddraaiend en tegen dezelfde lampen aanlopend. Zo is het in de wereld en zo is het bij ons. Vertragen geeft ons de mogelijkheid om onszelf wezenlijk de vraag te stellen “Waar zeggen we ja tegen?” en om het antwoord op z'n tijd vanuit liefde te laten komen.

Er kan nog een heleboel geschreven worden. Alleen al over wat ik zie wanneer ik de mooiere wereld tegenkom. Maar voor nu laat ik het bij deze hoofdstukken. De woorden die je nu leest komen aan het einde van mijn ‘schooljaar’, vlak voor de zomer vakantie, en ik vind het heel leuk om nu te delen wat ik te delen heb. Ik hoop dat het je helderheid heeft gegeven waar je dingen niet begreep en dat het je sterkt in waar je vertrouwen miste. Als je behoefte hebt aan meer of aan andere voeding: je kan ook even verder kijken op deze website en op mijn agenda. Als je iets wil delen kan je een reactie plaatsen onder één van de hoofdstukken of contact met me opnemen.

Ik eindig met een stuk uit Zen and the Art of Motorcycle Maintenance van Robert M. Pirsig, een boek dat ik laatst voor de vierde keer las en dat voor mij perfect weergeeft hoe … Nou ja, kijk zelf maar:

… if he takes whatever dull job he's stuck with - and they are all, sooner or later, dull - and, just to keep himself amused, starts to look for options of Quality, and secretly pursues these options, just for their own sake, thus making an art out of what he is doing, he's likely to discover that he becomes a much more interesting person and much less of an object to the people around him because his Quality decisions change him too. And not only the job and him, but others too because the Quality tends to fan out like waves. The Quality job he didn't think anyone was going to see is seen, and the person who sees it feels a little better because of it, and is likely to pass that feeling on to others, and in that way the Quality tends to keep on going.
My personal feeling is that this is how any further improvement of the world will be done: by individuals making Quality decisions and that's all. God, I don't want to have any more enthusiasm for big programs full of social planning for big masses of people that leave individual Quality out. These can be left alone for a while. There's a place for them but they've got to be built on a foundation of Quality within the individuals involved.

Veel liefs,

Mundo

1 juli 2015


 

Comment