Ons lichaam weet het beter en vaak eerder dan ons hoofd. Als we beter willen luisteren naar onze intuïtie kunnen we niet om ons lichaam heen.

In 2009 kan ik er niet meer omheen. Ik maak mezelf kapot. Ik ren en haast en presteer me een ongeluk. Ik doe van alles om de buitenwereld te laten zien wat ik waard ben. En mijn binnenwereld heeft het nu lang genoeg aangezien. 

Zes weken na de start van mijn eerste onderneming zit ik met een groot vel in mijn handen achter mijn bureau. Ik weet dat er brainstorm-notities op staan. Ik kan ze alleen niet zien. De letters dansen voor mijn ogen. Een paar weken al slinger ik heen en weer tussen paniek en manie. Het ene moment zie ik het totaal niet meer zitten en even later zit ik weer in de tsjakka-modus. Tussendoor loop ik zwetend en met buikpijn rond op kantoor. 

Ik begrijp het niet. Dit is toch wat ik wilde?

Nu, zittend achter mijn bureau, hoor ik een stem: ‘Laat maar los Mundo, het hoeft niet meer.’ De stem komt van binnen, zacht en heel duidelijk. Ik laat het vel los, sta als vanzelf op en loop naar mijn partner Steven. ‘Kunnen we even buiten gaan zitten?’ We lopen naar buiten en gaan zitten. Steven is stil. Ik hoor mezelf de meest ware woorden zeggen van mijn leven tot nu toe. ‘Ik weet niet waar ik mee bezig ben. Ik weet niet waarom ik dit allemaal doe. Ik snap er helemaal niks meer van.’

Ik kom in een wiebelfase. Ik stel mezelf open voor nieuwe een nieuwe weg en voor een andere kijk op gezondheid. Want van buiten lijkt het allemaal wel te kloppen, van binnen voel ik me allesbehalve fit.

Ik ontmoet mensen die geen pilletjes voorschrijven, niet aan symptoombestrijding doen en geen kant en klare oplossingen geven. Deze mensen kijken verder dan de klacht. Ze bieden ruimte om blokkades te onderzoeken en op te lossen. Korrie de Vet begeleidt me vanuit haar holistische visie van Het Matje, bij Qigong en Tai Chi-leraar Oscar Muñoz Galeano leer ik werken met levensenergie, Bruno Treipl laat me kennismaken met de psychologie van mijn lichaam, bij Arif Ansari ervaar ik de kracht van mijn ademhaling en Rein Kleipool wordt mijn nieuwe ‘huisarts’. 

Ze zijn niet de enige die mij helpen. De afgelopen zeven jaar heb ik een scala aan mensen leren kennen die op hun eigen manier werken aan het activeren van natuurlijke genezingsprocessen. Onderdeel van mijn wiebelfase is leren afgaan op bij wie het goed voelt. Sommige mensen zie ik één keer, anderen zoek ik vaker op. De mensen die ik nu noem begeleiden me meerdere jaren.

Ze genezen mij niet. Ze spreken mijn zelfhelende vermogen aan. Ze helpen mij verantwoordelijkheid te nemen voor de stappen die ik te nemen heb. Ze geven me het zetje dat ik nodig heb. Ze laten me ontdekken dat ‘ik’ en ‘mijn’ lichaam niet los van elkaar bestaan. 

Ik kom er achter dat een deel niet heelt zonder het geheel.

Het overgrote deel van onze problemen komt voort uit een disconnectie tussen lichaam en geest. Door die verbinding te herstellen kunnen we ook weer in aanraking komen met het grotere geheel. Intuïtie, universele intelligentie, levenskracht, het matje... Voor ieder de naam die het beste werkt. Voor mij is een heler niets meer en niets minder dan iemand die mensen helpt om zichzelf weer heel te maken.


Rein ken ik nu zeven jaar als mijn ‘huisarts’. Zijn uitgangspunt is het activeren en deblokkeren van het zelfherstellend vermogen. Hiervoor past hij vooral natuurgeneeskunde, Ayurveda en homeopathie toe. Hij zet zich niet af tegen reguliere behandelmethoden maar zoekt integratie. Ik ervaar hem als iemand die mensen in gelijkwaardige afstemming behandelt, door hen centraal te stellen en niet hemzelf of zijn vakkennis.

Vanaf dag één weet ik dat Rein darmspoelingen aanbiedt als behandeling. Ik wacht, onderzoek, voel en breng het pas op wanneer ik een ja voel. Aan het einde van mijn reis in Schotland stuur ik hem een mail. 

‘Ik loop al een tijd rond met de wens een leverreiniging te doen. Nu is het tijd om wens werkelijkheid te maken en ik wil je vragen of je mij er bij zou willen helpen.
Mijn idee is om het in mei te doen en het te combineren met een groenten- en fruitkuur. Wat ik er tot nu over gehoord en gelezen heb, is dat ik het beste voor en na de leverreinigingsavond en -ochtend m'n darmen kan (laten) spoelen. Om dat onder jouw begeleiding te doen voelt fijn, veilig en goed. Ik ben niet op zoek naar een quick-fix en leef niet in de veronderstelling dat mijn verstoppingsproblemen en energiehuishouding in één keer opgelost zullen zijn. En ik ben natuurlijk zeer bereid om te luisteren naar jouw advies en ideeën. Wat in mij leeft is dat ik het wil proberen, ervaren en eventueel herhalen om mezelf te steunen op weg naar een (nog) gezonder geheel.
Sinds januari leef en reis ik zonder geld, dus ik kan je niet met geld betalen, maar ik doe heel graag iets voor jou in ruil voor je hulp, van schoonmaken tot tuinieren tot—een idee dat ik al langer heb en me sowieso heel leuk lijkt—jou op camera interviewen over je visie op gezondheid, complementair en regulier, voor een korte film die ik heel graag deel en die je eventueel op je (mooie!) nieuwe site kan zetten.’

Ik ben nog aan het oefenen met mezelf aanbieden ik wat ik het liefste wil aanbieden (meer over die oefening lees je hier). Ik hoop op de film.

Rein reageert enthousiast: ‘Uiteraard vinden we een manier om de vergoeding een gepaste plek te geven! Daar spreken we over als je hier bent.’


In mei ben ik twee keer bij hem voor een darmspoeling. Als mensen me later vragen hoe dat was, kom ik steeds met dit: ‘Mega.’

Ik dacht altijd dat darmspoelingen gingen over het opruimen van ouwe shit—letterlijk. Nu kom ik er achter dat dat óók zo is, maar dat de echte kracht zit in het oplossen van opgebouwde spanning. Ik had geen idee wat een darmspoeling daarin kon betekenen, laat staan hoe Reins warme aanwezigheid en begeleiding eraan zouden bijdragen. Ik ben met iemand die met glitteroogjes getuige is van een natuurlijk genezingsproces.

In de dagen en weken naar de behandeling voelt mijn buik lichter en vrijer. Later merk ik dat een deel van de spanning langzaam terugkruipt. Blijkbaar ben ik nog niet klaar met loslaten. Mijn hoofd vind het te lang duren, maar ik weet inmiddels: het lichaam herstelt, ik hoef het alleen maar de kans te geven. Daarop vertrouwen en luisteren naar wat ik écht nodig heb—ik geloof dat daar mijn helingsproces zit.


Oh, en het wordt een film (woohoo!).

In juni zien Rein en ik elkaar in het Amsterdamse Bos. We wandelen, praten, stemmen af en hebben maar één take nodig. Dit voelt niet als werk. Wanneer ik hem een eerste versie stuur, schrijf ik: ‘Zo bijzonder om elkaar te kunnen helpen met wat we zelf het liefste doen—delen wat ons inspireert en heelt.’ 

Hieronder vind je de bewerkte film en het integrale interview. Enjoy!

 

Comment