In december stuurde ik Ted een videoboodschap over een naderend experiment in leven en reizen zonder geld. Ik vertel hem: 'Ik ben heel erg benieuwd wat ik in mezelf ga ontdekken en wat ik bij andere mensen ga ontdekken. En ik vind het heel erg leuk om daarover te delen.'

De woorden 'heel erg' komen vaak terug in die boodschap hoor ik nu. Ik ga ze nog een keer gebruiken: ik wil heel erg graag eerlijk zijn in wat ik deel. Dus bij deze, twee maanden na de start van het experiment: de beerput in de regenboog.

Tot nu toe voel ik me vrijer zónder dan voorheen mét geld. Steeds beter doorzag ik mijn beperkende gedachten en overtuigingen rondom geld; immuun was ik niet. Zonder geld kan ik één ding zeggen: er is minder ruis op de lijn. 'Als ik het geld had om...' en 'heb ik (straks nog) wel geld om...' hebben me niet zoveel meer te vertellen. Er komt een hoop vrij. Heel leuk vind ik dat. En soms vind ik het helemaal klote.

Vandaag ben ik precies vier weken op het Schotse eiland Bute. Veertien jaar geleden kocht Monica Brooks Stevenson House. In die tijd is ze met een groepje mensen tot een visie gekomen van een gemeenschap. In januari neem ik contact met haar op. 

De link die ze me stuurt naar An Tearman raakt me diep. Wat ik lees op de resoneert met een droom die al een tijdje in mij leeft. Met de reis die gaat beginnen heb ik deze droom helemaal losgelaten. Met mijn eerste bestemming ligt de droom zomaar weer in mijn schoot.

Ik wil hier graag naartoe. Monica laat me weten dat ik welkom ben. En: 'there isn't very much going on here at the moment, great if you need time for writing and contemplation, but if you look forward to a social life it will mostly be with the birds, the deer and occasionally stray sheep from the farm down the hill.' Ik schrijf terug dat het sounds just about perfectly right to me!

Ik werk hier een paar uur per dag, meestal buiten en met m'n handen in de aarde. Monica is dankbaar voor de hulp en vind het fijn dat ik er ben. Ze geeft me met liefde onderdak en eten. De frisse lucht, het wroeten in de tuin, het geluid van de vogels en het uitzicht over de baai doen me goed.

Zo ook de versimpeling. Ik voel meer ruimte nu ik over een boel dingen niet hoef na te denken. In deze ruimte kan ik me vollediger geven aan wat er wil gebeuren.

Ik zie nog steeds een boek voor me. En ik begin te ervaren dat het maar op één manier kan ontstaan: door niet in de weg te gaan zitten van wat natuurlijk komt. Deze weken zijn dat voornamelijk levenservaringen. Of ze in het boek eindigen, op m'n website komen of überhaupt verder dan m'n laptop weet ik niet. Terugkijken, dingen opnieuw meemaken en tot nieuwe inzichten komen voelt verhelderend en helend. Ik vind het ook leuk om ze te schrijven.

En de droom leeft meer dan ooit. Ik broed er op, vind inspiratie, schrijf ideeën op en voel ook hier dat ik maar op één manier kan creëren: geen haast, geen doelen, geen plannen. Actie alleen wanneer het klikt van binnen.

Eergisteren spreek ik Louis Böhtlingk op Skype. Hij heeft me aan Monica gekoppeld en is razend benieuwd hoe het me vergaat. Ik vertel hem over de creatieve flow en de frisse lucht. En wat er ook is.

Tijdens mijn vorige jaartrainings-weekend met Korrie de Vet kom ik opnieuw mijn neiging tot verharden tegen. Deze keer zó snel en zó makkelijk dat ik er van schrik. Er hoeft maar iets kleins te gebeuren en alle gevoel schakelt uit, in een oogwenk en zonder dat ik het doorheb.

Een paar maanden later merk ik dat ik gevoeliger word voor wat dit fysiek met me doet. Alles tussen borst en bovenbenen komt onder spanning. En ik weet: deze spanning gaat al heel lang mee en zit vaker wel dan niet in m'n lijf. Lang zocht ik het bij darmen die niet goed werkten, een kwetsbare rug uit mijn roeiverleden, een verstoord eetpatroon, een gevoelige maag, etc.

Qigong en Tai Chi, (ander) lichaamswerk en mijn werk met Korrie helpen me stap voor stap om te ontdekken dat het zich misschien wel fysiek laat voelen; de oorzaak ligt dieper. 

Hier op Bute word ik naast gevoeliger ook bewuster van de dynamiek. Ik vecht er af en toe tegen, ik worstel er soms mee en ik begin het vrijer toe te laten. Soms kan ik het zelfs verwelkomen. In m'n buik, benen, armen en gezicht. 

Louis vraagt me of ik het er zwaar mee heb. Ik blijf even stil. Ik merk dat ik veel voel bij zijn vraag. 'Ik voel op dit moment dat het er is. En ik vind het niet zwaar. Ik voel het nu als een gevoel.' En ik realiseer me: dit is wat ik op m'n achttiende tegenkwam in Australië. Toen kon ik het niet aan. In drie maanden at ik er vijftien kilo bij. Acht jaar later in Canada  een zelfde verhaal. Geen vijftien kilo maar wel een maand lang met m'n ziel onder m'n arm, de paniek onderdrukkend en niet weten waar ik het zoeken moest.

De ontspanningsoefeningen die ik van Korrie meekrijg helpen me enorm om er letterlijk zacht voor te worden. De psoas blijkt een nogal essentiële spier die nogal op slot zit. Buiten werken, mediteren en schrijven ook. Wat ik precies doorwerk en wat ik ontdek weet ik nog niet. Ik zie wel weer dat ik ook hier niet alleen ben. Ik hou geen masker op naar Monica, Louis staat me graag bij, maandag deelde ik er met Tom over en er zijn veel mensen die de deur voor me open hebben staan.


In Geld, Wat is het ons waard? schreef ik: 'Kan je je voorstellen wat er gebeurt wanneer we steeds minder van onze tijd hoeven te besteden aan overleven? Hoeveel energie er dan vrijkomt om ons—uitgerust en wel—te richten op wat we daadwerkelijk willen en kunnen doen? Hoe we onze intrinsieke talenten, ons vermogen tot creatieve expressie, ons verlangen om elkaar te helpen zullen uiten?' Ik deelde ook over mijn intense blijheid bij het besef dat ik 'alleen kan leven door te geven vanuit wat ik heb te geven, op mijn eigen beste manier' en over de 'donkere kanten en blinde vlekken' die ik daarna tegenkwam.

In mijn latere open brief staat: 'We kunnen onszelf pas bevrijden als we zien wat ons blokkeert. We kunnen pas tot leven komen als we zien waardoor we geleefd worden. We kunnen pas een nieuwe richting proberen als we zien waar we nu staan en begrijpen wat ons tot hier heeft gebracht.' 

Heling van buiten gebeurt niet zonder heling van binnen... 
Nu zie ik hoezeer die brief ook en nog steeds aan mezelf is gericht.

Beperkende, negatieve overtuigingen waar geld op inspeelt en waar we ons vaak onbewust door laten sturen doen meer dan we denken. Verander zo'n grote invloed of haal 'em helemaal weg, open wat misschien al heel lang op slot zit, en je komt alles tegen—lichte én donkere stukken.

Ik ben blij met wat er nu gebeurt. Hoe kut ik het soms ook vind, ik weet dat het mes aan twee kanten snijdt. Geef onverwerkte zaken de ruimte en de rest krijgt het ook: mijn schoolreis-gevoel in dit experiment, creatief schrijven, creatief dromen, ademen in de buitenlucht, benieuwd en opgewonden uitkijken naar wat komen gaat, oprecht ontmoeten en contact maken... Hoe meer ik mezelf durf aan te kijken, hoe positiever de energie van binnen en naar buiten.

Écht leven is alle kleuren van de regenboog. Ook grijs, ook zwart en ook beerput-poepiebruin. En het gaat me lukken om in écht leven te ontspannen en te rusten. Wacht, ik schrijf 'em als intentie: ik ontspan en rust in waar ik nu ben en in alle gevoelens die komen en gaan.

Mijn eerste volle maan foto, met heel veel dank aan het statief dat ik van Marianne kreeg :-).

Ik ga naar buiten, stekelige bramenstruiken bij de wortels uit de grond halen. Utterly appropriate and fitting for the situation.

Ik laat je met een tekst die lang op de desktop van mijn computer stond en waar ik nu aan denk:

Je diepste verlangen is niet om je voortdurend ‘goed’ te voelen.
Je diepste verlangen is niet om je permanent gelukkig,
succesvol, zelfverzekerd, geliefd, ontspannen, sterk,
aantrekkelijk, evenwichtig en vitaal te voelen.

Je diepste verlangen is om volledig beschikbaar te zijn
voor élk gevoel dat gevoeld wil worden,
en te herkennen dat je de onaantastbare
open ruimte van bewustzijn bent
waarin alle gevoelens als tijdelijke passanten komen en gaan.

- Erik van Zuydam

P.S.: ik besef me net, de beerput ís de regenboog :-).

 

Raakt dit verhaal iets dat in jou leeft?
Je bent welkom om hieronder te delen, voel je vrij.

Wil je op de hoogte blijven?
Je kan je hier aanmelden voor een nieuwsbrief
en/of inlovewith.earth volgen op Facebook:
facebook.com/mundoresink (Nederlands)
facebook.com/weareinlovewith.earth (Engels)

2 Comments