In augustus kregen mijn vader en ik een schilderworkshop van Syl. Ik zag mijn vader genieten, opbeuren en met vertwijfelde trots naar zijn schilderij kijken. Ondertussen mocht ik zelf ervaren wat intuïtief schilderen bij mij losmaakte. 

Die dag was voor ons alledrie een kado. Twee maanden later weet mijn vader nog steeds wie Syl is en wat we die dag hebben gedaan. Bijzonder voor iemand die tegenwoordig zijn eieren in eierdoosjes bakt en alleen nog weet dat vandaag ‘vandaag’ is. Of gisteren. Of 1971.

Dementie geeft ruimte aan een creativiteit en gevoeligheid die eerder niet de kans kreeg. Áls ze de kans krijgen. Want mensen met dementie kunnen zichzelf niet meer activeren. 

Deze wijsheid haalde ik uit een boekje voordat ik ‘em zelf ontdekte.

Ik wil mijn vader graag helpen om dit leven heel af te maken. Ik leer deze maanden dat deze wens niet in de weg staat van mijn ‘eigen’ leven. Maar hem helpen doe ik alleen als ik ook voor mezelf zorg, én als mijn hulp ook mij zin geeft. 

Hem een lol doen en mezelf opzij zetten werkt niet. Als ik dat zelf niet doorheb wijst hij me daar wel op. Mundo Senior spiegelt Mundo Junior als een malle.

Ik heb m’n hoofd een paar keer gebroken over de vraag hoe ik hem kan stimuleren op een manier die voor ons allebei werkt. En oh wat is het fijn om dan weer te weten dat ik het niet ga ‘bedenken’. Rustig kijken naar opties, Syl bellen, laten bezinken, m’n ikmoethetnuweten hoofd met rust laten, wachten, en hee... Wat vind ik zelf het leukst? Waar voel ik het meeste levendigheid bij?

Dit komt op: thuis, met Syl, met mijn vader en met maximaal vier anderen. Intuïtief schilderen, in contact, verwonderd zijn, samen plezier hebben, samen een gift dragen samen een gift dragen voor Syls prachtige werk en na afloop pot-luck eten.

Dus er staat weer een schilderworkshop :-). 

Je hoeft ons niet te kennen om er bij te zijn (mag wel, ook als ik je gisteren nog heb gezien). Je mag met een vader of moeder met dementie komen, maar ook met je ‘normale’ broer of zus of beste vriend(in), zelfs met jezelf. En ‘ik kan helemaal niet schilderen’ telt niet. Dat zei mijn vader ook. Het enige wat telt is: spreekt dit je aan, voel je een ja, heb je zin? Je bent welkom!

Ik typ nu met een glimlach. Ik vind het superleuk dat we dit gaan doen, wie weet hoe vaak en in ieder geval op 28 oktober aanstaande.

Details over deze en volgende workshops vind je onder events op de Facebook-pagina van Gehoorzaam.nu.

Mooie dag!

 

Comment